In het kader van de datedilemma’s begaf ik mij samen met vriendin N. naar restaurant Lemonia in Utrecht. Waarom? Nou, omdat daar een jumboverpakking mannen werd opengetrokken, speciaal voor ons (vooruit, ook voor de andere 18 andere chicks aldaar, maar een bromsnor die daar op let). Yepyep, we gingen speeddaten! Ik gaf me op via speeddaten.nl. Er zijn veel bedrijven die dit soort evenementen organiseren, maar het leek me dat je met zo’n naam vast veel kennis van zaken hebt, vandaar.

Voor wie niet weet wat speeddaten is: je zit in een zaaltje en ontmoet daar binnen korte tijd een indrukwekkende hoeveelheid mannen. Je praat drie minuten met elk exemplaar en vult na elk babbeltje een ‘ja’ of ‘nee’ in op je scorekaart. De mannen doen hetzelfde bij jou. Blijkt nu dat de hunk waarbij jij ‘ja’ hebt ingevuld, dat ook bij jou heeft gedaan, dan heb je bingo (niet echt natuurlijk, da’s weer een heel ander spelletje). Je krijgt elkaars gegevens en het vervolgdaten kan beginnen. Drie minuten klinkt wat kort, maar volgens de experts van speeddaten.nl is het lang genoeg om te weten of je wel of geen klikt hebt met iemand.

Ik moet toegeven dat ik op voorhand wat sceptisch was over speeddaten. Ik kende het vooral van Sex and the City en dat geeft de burger geen moed:

Klik voor filmpje!

Maar toen ik op kantoor vertelde van mijn plannen werd collega A. razend enthousiast. Ze vertelde over wat stelletjes die zij kent. Die bleken elkaar tijdens het speeddaten te hebben ontmoet. Ik vond dat verrassend. Had er geen idee van dat er echt relaties ontstonden op deze manier. Maar het werd nog spannender! A. vertrouwde me toe dat die stelletjes stuk voor stuk binnen een jaar aan kinderen waren begonnen. Dat moest ik even laten bezinken. Ik, wellicht binnen een jaar moeder! Ik speelde met de gedachte om mijn baas vast op de hoogte te stellen, zodat hij tijdig op zoek kon gaan naar vervanging voor tijdens mijn zwangerschapsverlof. Ik bedoel, wel zo attent toch?  Maar ik besloot toch maar even af te wachten hoe de dag zou aflopen. Een wijze beslissing, zo bleek.

Niet doen joh!

N. en ik werden bij binnenkomst welkom geheten door Jill van speeddaten.nl. We kregen onze scorekaart en een consumptiebon. Toen alle singles waren voorzien van een drankje klom Jill op een podium (ja, dat hebben ze blijkbaar in Lemonia) en legde uit hoe de scorekaart werkt. Klinkt misschien overbodig, maar Jill vertelde dat sommigen zich een tikkeltje laten meeslepen. Die kruisen niet simpelweg ‘ja’ aan, maar tekenen smiley’s en zelfs hartjes om een naam. En dat mag niet. Dat soort dingen doe je maar in je agenda, stelletje pubers!

Na deze verhelderende uitleg gingen we van start. Ik begon meteen goed. Mijn eerste date was zo scheel als een otter (niet normaal! Ik probeerde oogcontact te maken, maar dat lukte écht niet), had een stuk of vijf zenuwtrekjes en was belachelijk vol van zichzelf. Daarna volgde iemand die me bedwelmde met zijn slechte adem en een stuk of wat mannen die een langdradig verhaal afstaken –dat kan blijkbaar binnen drie minuten- over hun supersaaie beroep. Maar het dieptepunt werd toch wel bereikt toen een look-a-like van Lurch aanschoof en de één na de andere beledigende opmerking maakte over m’n kleding. Net toen ik wenste dat mijn cola light zou veranderen in welke vorm van alcohol dan ook, schoof T. aan tafel. Een gezellige gast die leuke grapjes maakte, interesse toonde in mij en duidelijk de hunk van de middag was. Ik was zo opgelucht dat ik spontaan ‘ja’ invulde.
Behalve de dorks en womanizer T., was er nog een derde categorie mannen. Aardige jongens (mét frisse adem) die alleen niet mijn type zijn. Een paar keer had ik bijna ‘ja’ ingevuld, omdat ik het gemeen vond om ze af te wijzen. Zó aardig waren ze.

De mini-dates werden twee keer onderbroken voor een pauze. Een goed moment om nog

Nee, jouw vlinderstrikje is leuk, Lurch.

wat te kletsen met die ene leuke persoon, geeft speeddaten.nl als tip. N. en ik vonden het vooral een goed moment om een glas wijn te bestellen, de schalen met suflaki leeg te snaaien en dates te evalueren. Dat kan de reden zijn geweest dat wij in de pauzes niet zoveel aanspraak hadden, terwijl de rest lekker stond te mingelen. Daarom besloten wij aan het eind van de middag ons beste beentje voor te zetten en nog even te blijven hangen voor de borrel. Daar vertelde een meisje over haar crush op iemand uit de derde categorie. Ze had niet naar Jill geluisterd en heel ijverig uitroeptekens bij z’n naam geplaatst. Hopelijk wil Jill dit door de vingers zien en krijgt het meisje toch z’n mailadres. Tuurlijk was dat gekrabbel tegen de regels, maar die aardige jongen en dat leuke meisje zouden zeker weten zo’n succeskoppel kunnen zijn dat binnen een jaar een gezinnetje heeft.  

Terug naar mij. De volgende dag wachtten N. en ik in spanning op de mail over onze matches. Aan het eind van de middag zat hij in m’n inbox en daar las ik dat de drie minuut durende crush op hunk T. geheel wederzijds was. Nu ben ik de trotse eigenaar van zijn mailadres. Ook stond er hoeveel mannen bij mij ‘ja’ hadden aangevinkt (en misschien zelfs wel hartjes hadden getekend, maar daar werd helaas geen melding van gemaakt). Wat blijkt? Ik lig lekker in de markt bij mannen die ik zelf niet zo aantrekkelijk vind. Maar liefst zestien ja’tjes! Geen slechte score, al zeg ik het zelf. Jammer dat de liefde niet wederzijds was.

Hoewel ik Mr. Right niet heb ontmoet bij het speeddaten, ben ik wel blij dat ik ben gegaan. Voor iemand die al een tijdje uit de datingscene is, is het namelijk een briljante uitvinding. In één middag leer je alle do’s & dont’s van daten, wat later ongetwijfeld nog van pas komt. Zoals bij mijn blind date, die voor de volgende keer op het program staat. Wordt vervolgd!

P.S: Opties voor die blind date zijn nog welkom. Dus als je een leuke single vriend hebt (liefst met frisse adem en niet scheel), let me know!